24/7 Telefonisch bereikbaar hoofdkantoor 088 242 6437

Effecten van gamen

Het kan zijn dat je een spel speelt waar je helemaal in op gaat. Dan vergeet je alles en iedereen om je heen als je aan het gamen bent. Door het gamen kom je in een soort roes terecht, waardoor je het gevoel hebt dat je even aan de realiteit kunt ontsnappen. De spanning die het gamen je geeft zorgt ervoor dat je niet meer wilt of kunt stoppen.

 

Korte termijn risico’s van obessief gamen

De gevolgen van een gameverslaving kunnen al op korte termijn merkbaar zijn. Enkele veelvoorkomende korte termijn risico’s zijn:

  • Pijn in je vingers, handen, polsen en armen
  • Nek- en schouderklachten
  • Vermoeide en droge ogen
  • Slaapproblemen

 

Lange termijn risico’s van obsessief gamen

Op den duur zullen de klachten die je op korte termijn ervaart steeds erger worden. Daarnaast gaat een langdurige gameverslaving gepaard met de volgende risico’s:

  • Sociale problemen, isolatie en eenzaamheid
  • Angststoornissen
  • Depressie
  • Overgewicht
  • Neuropathie (een zenuwaandoening, te herkennen aan een zwak of verdoofd gevoel in de handen, waarbij een of meerdere zenuwen niet meer goed functioneren)

Verder loop je een verhoogd risico op:

  • Bloedstolsels en bloedproppen
  • Musculoskeletale aandoeningen
  • Toevallen
  • Onderzoek heeft uitgewezen dat mensen met een gameverslaving doorgaans meer psychische problemen hebben dan anderen.
  • Obsessief gamen heeft ook een negatieve impact op je cognitief functioneren, wat zich uit in bijvoorbeeld een slechte impulscontrole.

 

Sociale gevolgen van een gameverslaving

Een aantal lichamelijke gevolgen van gameverslaving kunnen ook consequenties hebben op je sociale leven. Als je bijvoorbeeld te weinig slaapt doordat je zoveel aan het gamen bent, is het logisch dat je nauwelijks nog energie hebt om in vriendschappen en relaties te investeren. Het gebrek aan slaap maakt je vaak ook prikkelbaar en moeilijker in de omgang dan je normaal zou zijn.

Het gebrek aan sociale interactie als gevolg van obsessief gamen kan met name bij jongere gamers langdurige consequenties hebben. Een gameverslaafde tiener zal niet dezelfde sociale vaardigheden ontwikkelen als zijn of haar leeftijdsgenoten, wat ook op latere leeftijd invloed heeft op het ontwikkelen en onderhouden van gezonde relaties. Zo zien we vaak twintigers met de sociale vaardigheden van een vijftienjarige.

Vanwege de sociale onhandigheid die gecreëerd wordt door het isolement van een gameverslaving, heb je als gameverslaafde sneller de neiging om je terug te trekken in je online wereld, waar het makkelijker is om je relaties te onderhouden. Zo kom je in een vicieuze cirkel terecht.

De sociale gevolgen voor volwassenen hebben een nog schriller contrast. In ernstige gevallen leidt gameverslaving tot stukgelopen relaties, het verlies van familie en vrienden en werkeloosheid.

Denk je dat je verslaafd bent aan gamen?

Het kan lastig zijn om je eigen gamegedrag als problematisch te zien. Misschien vind je het zelf helemaal niet erg om veel tijd achter je (spel)computer door te brengen. Maar als mensen in je omgeving je vertellen dat je te veel aan het gamen bent, is dat een goed teken om eens kritisch naar je eigen gedrag te kijken. Begint jouw gamegedrag problematisch te worden? Heb je het vermoeden dat je een gameverslaving hebt? Neem gerust contact op met Changes GGZ voor meer informatie. We vertellen je graag meer over de mogelijkheden van een behandeling.

FAQ

Hieronder hebben we een aantal vragen met betrekking tot gamegedrag op een rijtje gezet. Kun je 2 of meer vragen met ‘ja’ beantwoorden, dan is de kans groot dat je gameverslaafd bent.

  • Kom je regelmatig slaap te kort omdat je nog tot laat aan het gamen was?
  • Lieg je soms over je gamegedrag?
  • Voel je je schuldig over je eigen gamegedrag of schaam je je ervoor?
  • Reageer je geërgerd en/of defensief wanneer anderen suggereren dat je te vaak speelt?
  • Heb je weleens ruzie met huisgenoten, partners of familieleden vanwege je gamegedrag?
  • Heb je je weleens ziek gemeld zodat je kon (blijven) gamen?
  • Verzin je regelmatig smoesjes om sociale activiteiten te vermijden zodat je kunt gamen?
  • Heb je hobby’s of sportactiviteiten waar je voorheen veel plezier aan beleefde laten vallen zodat je meer kon gamen?
  • Ben je belangrijke afspraken of deadlines vergeten doordat je aan het gamen was?
  • Merk je dat je steeds meer tijd aan gamen besteedt?
  • Kalmeer je jezelf door te gamen wanneer je overstuur bent?
  • Wordt je soms (disproportioneel) kwaad of agressief wanneer iemand je stoort tijdens het gamen, of je spel onderbreekt?

In theorie zou je aan vrijwel elke game verslaafd kunnen raken. Toch lijkt het erop dat bij bepaalde soorten games sprake is van een hoger risico op verslaving. Massively multiplayer online games (MMOs) bijvoorbeeld, maken het mogelijk om op een comfortabele manier te interageren met andere spelers, in een competitieve of collaboratieve setting. Ook role-playing games (RPGs) kunnen een verslavende werking hebben omdat je helemaal op kunt gaan in de rol die je speelt. Op die manier hebben veel spelers het gevoel dat ze aan de realiteit kunnen ontsnappen. World of Warcraft, Call of Duty, Fortnight, League of Legends, Pokemon GO en Candy Crush zijn enkele voorbeelden van moderne games die erom bekend staan verslavend te zijn.

Wereldwijd spelen meer dan 2 miljard mensen videogames. Naar schatting heeft 1 tot 10% van alle gamers problemen met obsessief en dwangmatig gamen. Niet alle gevallen komen echter aan het licht, omdat veel gameverslaafden zich schamen voor hun gamegedrag en dit verborgen proberen te houden voor hun omgeving.

Een dwanglus is een habituele keten van herhaalde handelingen waar de speler plezier aan beleeft, wat ervoor zorgt dat hij of zij die handelingen blijft uitvoeren. Een dwanglus wordt ontworpen zodat deze een neurochemische beloning bij de gebruiker opwekt – er komt dopamine in de hersenen vrij. Dopamine is een neurotransmitter die een belangrijke rol speelt bij het ervaren van genot, geluk en vreugde. Hoewel dopamine zelf niet verslavend is, kan het wel leiden tot verslavend gedrag; je verlangd steeds meer naar de effecten die gecreëerd worden door het vrijkomen van dopamine. De cyclus heeft drie fases. Dat zijn 1) de anticipatie op het krijgen van een beloning, 2) de handelingen die moeten worden uitgevoerd om die beloning te krijgen en 3) het daadwerkelijk krijgen van de beloning. Neurowetenschappers denken dat de hersenen de dopamine aanmaken gedurende de anticipatiefase en dat de dopamine vrijkomt bij het verkrijgen van de beloning.